Showcase

♣

Sinds tijd en dag denk ik na. Leer ik over mezelf. Ben ik hebberig en leergierig. Ik zoek naar mogelijkheden om mezelf beter en beter te kunnen doorgronden. Wat betekend dat ik instinctief proactief leef. Waarom? Tot nu toe om de wereld om mij heen en mijn gevoelens en emoties een plaatsje te kunnen geven. Deze te kunnen begrijpen en om vanuit mijn waarden te kunnen en te dúrven handelen. Zelfverzekerd liefde te kunnen geven en te kunnen ontvangen. Succesvol te kunnen zijn vanuit mijn ogen. Extreme situaties aan te kunnen en anderen te kunnen helpen. Erkenning te kunnen krijgen, omdat ik deze vroeger van de belangrijkste persoon in mijn leven, mijn vader, niet kreeg. Zo gaat de lijst ‘waarom’ nog wel even door. Voor een ieder individu is dit ‘waarom’ anders en persoonlijk. Maar in de basis is het doel voor iedereen gelijk. Iedereen begrijpt het gevoel enigszins. Maar waar eindigt het? Innerlijke sterkte? Een invulling geven aan het leven?
 

Laatst ben ik begonnen met het schrijven van een persoonlijk statuut. Dit houdt in dat ik opschrijf wat ik wil dat mensen over mij zullen zeggen op mijn begrafenis. Wat vind ik belangrijk dat mensen bij blijft. Zowel in wie ik ben als wat ik gedaan heb. Daarnaast schrijf ik op wie ik nu ben en wat ik nu gedaan heb. Zo her-ontdek ik wie ik ben en waar ik heen wil. Dit is een dynamisch document dat met de tijd zal veranderen naar mijn eigen invulling.

Hieruit ontdekte ik drie van mijn meest belangrijke aspecten:

1. Integer handelen
2. Ik vind het belangrijk en ik heb het nodig om in mijn eigen kern, die gebaseerd is op mijn puurste waarden en principes, zelfverzekerd, sterk en vol vertrouwen te leven en deze proactief te blijven ontwikkelen.
3. Houd de zelf-paradigma’s en behoeften van de mensen en de wereld om je heen altijd in acht.

Als ik mij hieraan houd, voel ik mij gelukkig en innerlijk sterk. Daaruit put ik bijvoorbeeld de energie om initiatief te nemen en 1000 andere dingen die mij gelukkig maken.

Maar waar eindigen we als mens zijnde? Onze zoektocht. Dit is een vraag die mij op dit moment in mijn leven erg bezig houdt. Wat nou als we het doel bereikt hebben?

Nou kunnen we zeggen dat we dit nooit zullen bereiken. Waar ik het mee eens ben. Maar dichtbij komen kunnen we wel. Dat is het respect dat ik instinctief geef wanneer ik een man of vrouw van 80 in de ogen kijkt. Vol met ervaring.

Nou kunnen we ook zeggen dat de invulling van die levenswijze, die ik in mijn persoonlijke statuut beschrijf, het doel is. Dit vind ik een erg mooie gedachte, alleen is er één probleem. De uitkomst ervan in de wereld.

Proactieve oplossingen worden niet altijd als nuttig gezien. Vaak worden ze juist als belachelijk gezien. Toch zou je mensen willen helpen (privé-omstandigheden), projecten beter willen maken etc. Zelfs als men om hulp vraagt, dan worden jouw oplossingen vaak als bevlogen de deur uit gebonjourd. Wat ik bedoel sluit aan op mijn vraag: “Waar eindigen we?” Innerlijk sterk zijn doet niet altijd iets positiefs. Iets positiefs aan de buitenkant, want delen wordt soms juist beperkt! Natuurlijk weet ik dat ik gewoon mezelf moet zijn. Innerlijke kracht, erboven staan, etc. Maar de uitkomst is soms wat telt...helpen of het niet kunnen.

Hoe meer ik leer, onderken, verander en ouder word. Hoe meer ik neig naar het leiden van een nodeloos leven. Een introvert bestaan. Stel nou dat je álles begrijpt. En als je anderen niet meer kan antwoorden of kan helpen, wat is er dan nog over? Vragen zijn de drijfveer van ons leven. En als je alle antwoorden hebt, wat is dan nog het nut?

Wil je nog delen wanneer je weet dat de ander ‘een ander persoon is’ en het nooit vol zal begrijpen of zal voelen? Ruzie maken wanneer je de ander toch wel begrijpt en snapt dat jouw waarheid net zo ‘waar’ is als de hare/zijne? Promotie maken wanneer je voelt dat je eigen kern, zekerheid en vertrouwen belangrijker is dan werk, geld of een carrière. Dat werk, geld of een carrière enkel tijdelijke materiële zaken zijn die op elk moment te dupliceren zijn. Kortom, wanneer je begrijpt dat je alleen bent op de wereld.

Ik raak er van in mezelf gekeerd. Er zijn situaties waarbij zaken die voor jou dichtbij komen, belangrijk zijn of gevoelig liggen, je helemaal niet hebt aan je innerlijke kracht. Of het nou zaken zijn met mijn vrienden, moeder en familie of werk en het behalen van waardering.

Ik praat met een meisje dat moeite heeft met haar leven, haar zelf en haar problemen. Wat ik ook zeg, hoe goed ik ook luister, met geen mogelijk is er iemand die haar kan helpen. Ze zal het zelf moeten doen. Zelf de keuze moeten maken om gelukkig te zijn en alle problemen te accepteren die er zijn. 

Ik zit op school of op werk en denk: “Het afgelopen jaar was fantastisch. Ik heb superveel geleerd. Maar als ik er nu mee ophou? Zal ik dan een minder leuk leven leiden?”

Onlangs ben ik gestopt met mijn werk. Zomaar, zonder een ander inkomen te hebben. Heb ik daardoor financiële problemen? Ja. Maakt het uit? Nee. Ik weet dat die zaken toch wel weer goed komen. Omdat ik zelf kies, kan ik elk moment dat ik wil de maatschappelijke behoeftes bevredigen. Solliciteren en geld verdienen.

Er bestaat een persoon doe, als hij mij ziet, omslaat in woede. Waarom? Ik heb geen benul. Het gebeurt wel en praten heeft, naar ervaring geen zin gebleken. Het enige dat belangrijk is, is mij slaan. Wat in “the hell” doe ik hieraan dan?

De vraag is absoluut niet absoluut. De vraag is geheel relatief. Natuurlijk zijn er duizend dingen om voor te leven. Zul je altijd rillingen krijgen als je merkt dat liefde je leven vult. Als je merkt dat je iets bereikt dat mensen bij blijft. Als je merkt dat je gelukkig kan zijn.

Natuurlijk zullen er altijd duizend problemen in het leven zich blijven voordoen. En keer op keer zul je deze weer anders aan moeten pakken dan de vorige, ook al zijn ze voor het gevoel identiek aan elkaar. Dat is het mooie aan leven. Zowel positief als negatief: “Dynamischer wordt het niet.”

Hoe sterk je innerlijk ook bent; soms…kún je gewoon niet helpen. En uiteindelijk is dat soms wat telt. Niet jouw ervaring, oplossingen. Je kracht, vertrouwen of zekerheid. Niet de individu, maar de wereld om je heen. De machteloosheid is het meest frustrerende gevoel van de afgelopen weken. En soms word je op exact die gevoelige plek gewezen, zonder dat de mensen dit zelf weten. Ach, dat is niet jouw verantwoordelijk. Toch? Jij bent immers sterk.

PS. Daarnaast zou ik überhaupt nooit in synergie willen leven. Geen spanning, geen wendingen, geen ontwikkeling (enkel mét elkaar), geen diepe vallen, geen grote vreugde. Het "Zo is het goed" leven. Laat mij maar lekker worstelen. Voel je nog eens wat.

Groetikke, Simba ♣

Permalink | Leave a comment  »

“Het begrip onderbuikgevoel (meervoud: onderbuikgevoelens) wordt in negatieve zin gebruikt voor gevoelens en emoties die men als negatief ervaart. Het woord is in die zin een pejoratief.” Bron: http://nl.wikipedia.org/wiki/Onderbuikgevoel

♣

Een nodeloze verantwoording voor het opsteken van mijn hand. Ik zou het niet méér oneens kunnen zijn met de definitie. In mijn perceptie geeft een onderbuikgevoel je een intuïtie, een motivatie om iets wel of inderdaad niet te doen. Een onderbuikgevoel kan je van alles vertellen. Op school, op werk én in mijn privéleven ben ik een vrij drukke jonge man. Zonder mijn GTD (Getting Things Done red.) zou ik niet weten waar te beginnen. Deze drukte komt mij niet zomaar aanwaaien. Daar zorg ik zelf voor, omdat mijn onderbuikgevoel mij ambitieus en assertief laat zijn. Zonder dit gevoel zou ik op de bank zitten en wandelend het schoolprogramma doorlopen. Niet omdat het een makkelijke studie is, maar gewoon omdat het kán.

In plaats daarvan doe ik veel extra. Ik vind het heerlijk om te voelen dat ik altijd de lat een streep boven mijn kunnen plaats. Ik vind het heerlijk om alles uit een project, lezing of debat proberen te halen. De meeste mensen in mijn omgeving zuchten al voordat ik mijn hand opsteek om iets te vragen. Dát geeft mijn onderbuikgevoel mij. Niets negatiefs aan, meen ik. Die drang en tendens om meer te willen doen, te weten en te vragen. Natuurlijk moet ik toegeven dat ik daarin ook een van mijn grootste valkuilen bezit: Teveel hooi op mijn vork nemen. Maar juist nu, tijdens school, mág je dit gewoon uitproberen. Die balans tussen ambitie en verantwoordelijkheid vind ik in de jaren gelukkig steeds meer.

Het succes van het kunnen falen. Als men niet idealist gezien het vermogen heeft te falen, zal men geen succes kennen. Wanneer je bang bent om te falen, kies je veiligheid en veiligheid beperkt. Het beperkt niet alleen het einddoel, maar ook jouw eigen kunnen. Het mooiste aan school is dat je nog mág falen. Dit geeft je een immense vrijheid. Een vrijheid die je nooit meer zal voelen. Naar mate je ouder wordt, wordt er namelijk steeds meer van je verwacht. Dat vind ik ook het mooiste en het meest zonde van studenten. De keuze die zij maken om dit wel of juist niet door te voeren wordt niet altijd gezien. Vaak zit het onderbuikgevoel dan ook ergens anders. Het heeft niet enkel te maken met prioriteiten stellen. Dat is rationeel en een uitkomst van dat onderbuikgevoel. Het onderbuikgevoel zit vreemd genoeg niet in’t hoofd, maar in de buik! Je voelt het, je bent het. Je kan er niet om heen. Prioriteiten kan je feitelijk gewoon veranderen: een ander GTD lijstje. Voor het veranderen van een onderbuikgevoel is een andere perceptie op de wereld nodig, maar dit betekent niet dat je hier niet aan kan werken: dat is wel degelijk mogelijk!

Honours programma. Mijn onderbuikgevoel heeft mij gebracht bij een programma dat de Honours heet. Dit is een multidisciplinair programma dat zoekt naar diepgang. Multidisciplinair betekent bij de Honours dat studenten uit allerlei verschillende studies binnen INHolland samenwerken in een zogeheten Community. (Dit worden vrienden, wellicht voor het leven) Het vergt extra colleges en tijd in de avonden, extra moeite voor extra vakken en projecten, tentamens en meer. Maar het geeft zo veel méér. Het laat mij namelijk werken aan dat onderbuikgevoel. Het laat mij werken aan mijzelf. Wie ben ik, waar wil ik heen en wat betekent het om je eigen persoon door het leven te leiden? Persoonlijk leiderschap dus. Het geeft je extra kennis, lezingen en workshops waar je je hele leven, zowel in werk als privé, iets aan zult hebben. Bij de Honours is het vanzelfsprekend dat je ergens een onderbuikgevoel hebt om je lat hoger te leggen, verder te zoeken naar uitdagingen en verder te denken.

Persoonlijk Leiderschap. Ze noemen Honours studenten excellent, waar ik het niet mee eens ben. Excellentie heeft namelijk iets te maken met je omgeving. “Je bent uitmuntend”, betekend dat je altijd een vergelijking maakt met anderen. De Honours doe je voor jezelf. Niet voor anderen. Je doet het voor je onderbuikgevoel. Om jezelf de ruimte te geven en jezelf te behagen. Jezelf te verzekeren. Zelfverzekerd te worden en te zijn.

Want tijdens de Honours leer je dat het belangrijkste aspect van leiders vertrouwen is. Zonder een zelfverzekerd gevoel heb je geen vertrouwen in jezelf. En als je geen vertrouwen in jezelf hebt, kan je dit ook niet geven. Om de opsomming compleet te maken kan je hierdoor dus ook jezelf niet leiden en faal je in je eigen ambitie, assertiviteit en leven. Tenzij je dit onderbuikgevoel totaal niet hebt en niet wilt hebben natuurlijk. Maar dat is mijn perceptie.

PS: De Honours is natuurlijk een middel, het is mijn middel, niet hét middel. Zonder de Honours is ook álles mogelijk.

Onverstandig Groetje,

Simba ♣

Permalink | Leave a comment  »

♣

Mijn iPhone gaat af, ik neem op en schreeuw zachtjes:

Ik: “Sas! Hee, hoe is het nou?!”

Sas: “Ja goed man, ben alleen beetje moe. Lange treinreis gehad...”

Ik: “Ik ook, op de bank aan het hangen en Mission Impossible III aan het kijken. Jij bent dus net thuis?”

Sas: “Net drie uur over de treinreis van Zwolle naar Amersfoort gedaan..”

Ik: “Echt?! Pfoe, wat dan?”

Sas: “Een kerel was voor de trein gesprongen. Net twee minuten voordat mijn trein zou vertrekken, balen joh, konden wij niet meer vertrekken, omdat het net op de wissel gebeurde waar wij deze trein in zouden halen.”

Ik: “Mmm...”

Sas: “Toen werden we omgeleid, maar ook bij Amsterdam was er iemand gesprongen, dus toen duurde het allemaal drie uur.”

Ik: “Pff, wat een gedoe joh!”

Sas: “Maar hoe is het met jou dan?”

Ik: “Ook prima joh, maar denk dat ik lekker vroeg m’n bed opzoek.”

Sas: “Na, waar ik voor belde,...”

Toen bedacht ik mij dat we het gewoon net hebben gehad over een alledaags gebeuren. Het onderwerp van het gesprek was de vertraging van de NS, zoals zo vaak. Wat klopt hier niet? We gingen door met het optreden van Ian Britt in een lokaal kroegje a.s. woensdag, maar in feite was het dagelijkse gebeuren dat mensen voor de trein springen.

Dat is een bedroefd aspect van het leven en de maatschappij. Maar wat misschien nog bedroevender is, is het feit dat we zonder op of aan te merken door babbelden. Het gebeurt steeds vaker en we staan er niet eens meer bij stil. Er zijn gewoon twee mensen gestorven vandaag! Op een tragische manier! Vermoord, door zichzelf en een trein.

Waar is de value of life gebleven dan? Ja, het is een discutabel punt of we hier wel aandacht aan horen te besteden. Moordende mensen wíllen aandacht. Misschien omdat niemand ooit meer aandacht aan de waarde van hun leven gaf, of zij dit gevoel hebben, zien zij de waarde ook niet meer en springen.

Mensen maken nou eenmaal keuzes. In dit geval foute keuzes in mijn ogen, maar dat wil niet zeggen dat ik als levensgenieter hier nooit in mijn leven aan heb gedacht. Die mensen hebben ook families, vrienden en een omgeving. Dat heeft iedereen, als je maar je ogen opent. Dat valt ook binnen die value of life! Laten de mensen dan die geen aandacht willen besteden aan zelfmoordende mensen, dáár dan aandacht aan besteden. Nee, een BN’er, voetbal of tbs’er krijgt aandacht. Dat komt namelijk voor ons gevoel dichterbij.

In het nieuws en de babbel van de dag: “Pip speelt Wiet in de serie…”, ja interessant, twee pagina’s breed! Ik zeg niet dat we al de media uit de kast moeten trekken voor deze gebeurtenissen, maar dat we het niet eens meer opmerken is treurig voor ons. De ons die we mens noemen.

Waar het mij om gaat toen de zin: “Na, waar ik voor belde,...” werd gezegd, was dat we de values of life in z’n geheel niet meer opmerken. Noteer dat ik die values dit keer in het meervoud zet. De drukte, alledaagse sleur, werk en media, veel media, is waar we aandacht voor hebben. En ik gok dat het overgrote deel hiervan negatief is. Ik vind het niet gek dat we het soms niet meer aankunnen, vaker op vakantie moeten en dat de sleur ons karakter zo typeert. Maar de kwaliteit van je tijd wordt enkel vertaald in efficiënt tijdsmanagement zodat we zoveel mogelijk op een dag kunnen doen.

Ook in ons privéleven. Dan kan je optellen en aftrekken en zie je dat de kwaliteit van je tijd eigenlijk alleen maar gaat om de kwantiteit. Echt meemaken is er niet bij, erbij zijn is belangrijker. In plaats van elkaar aankijken en lachen, maken we ruzie en moet het uitgesproken worden. En ook nog eens besproken worden met je beste vriend(in), want je moet het kwijt. De aandacht en negativiteit draait om ons ego. En daar heb je een punt, want dat is ook menselijk, van ons. We groeien uit onze eigen bol en ego. Praten is goed en soms goed schelden ook, maar dit behoort ruimschoots het minste van je tijd in te nemen.

Laten we de aandacht van de negatieve sleur in ons hoofd en het gezeur op het station of wanneer de cv-ketel het niet doet eens negeren! Reken maar eens uit hoeveel tijd je dat oplevert. Dat is pas tijds management.

Groetje,
Simba ♣

Permalink | Leave a comment  »

♣ 

Inleiding. Mijn iPhone wordt intensief gebruikt. Het grootste deel van mijn rss lees ik hierop, ik twitter bijna alles via Tweetie, sms en bel veel, zoek elk uur wel iets op in mobile Safari, IMDB of NU.nl, speel sporadisch een spelletje en hou mijn werkuren bij met de app Jobs. Dat is nog niet de helft van wat ik nog meer met mijn iPhone doe. Er zijn dus ook maar weinig dagen dat hij het meer dan 1 dag volhoudt op zijn batterij.

Dat is ook waar de iPhone voor bedoeld is. Interactie, continu, op zoveel mogelijk vlakken. Het iPhone OS is compleet gesloten en de apps die in de App Store staan werken enkel in hun eigen zandbak. Daarbuiten kunnen en mogen de apps niet werken. Het typeert het gesloten systeem dat Apple hanteert. Dit betekent ook dat je maar in één app per keer kan werken. Multitasking is een punt dat veel bekritiseerd is, maar de reden van Apple om dit niet toe te laten is duidelijk: de batterij gaat hierdoor langer mee. Ik denk niet dat dit de (enige) reden is.

Multitasking. Door het niet toe te laten meerdere apps tegelijkertijd te laten werken heeft de gebruiker geen afleiding. Er is niets anders om je focus op te leggen dan de inhoud van de op dat moment werkende app. De gebruiker merkt ook niets van het achterliggende OS systeem, elke app werkt volscherm. Wederom is er daardoor geen enkele afleiding naast de inhoud van de app. Als gebruiker ben je dus alleen maar bezig met het consumeren van de functionaliteit van de app.

Veel critici zouden nog steeds multitasking op de iPhone willen zien, maar ook op de aankomende iPad zal dit niet mogelijk zijn. Apple heeft nog niet een manier gevonden op de bovengenoemde waarde en multitasking te combineren. Deze waarde is belangrijker dan om de behoefte voor multitasking te vervullen, dus ik denk dat het ook nog even niet beschikbaar gaat zijn.

Consequent intuïtie. Wat Apple met de keuzes die ze maken wil bereiken, is consequentie. Is continuïteit en een intuïtief gebruik van de iPhone. Met intuïtief gebruik bedoel ik dat je als gebruiker niet hoeft na te denken of hoeft te leren hoe je een bepaalde handeling moet uitvoeren. Alles moet zich logischerwijs voordoen. Je kent vast wel de uitspraak over de iPhone: “Zelf mijn moeder kan met deze smartphone overweg!” Door het complexer maken van hoe je een iPhone kan gebruiken verlies je dat. Apple simplificeert het iPhone OS. Dat is ook de reden waarom er in eerste instantie geen copy-paste op de iPhone bestond. Consequentie en de continuïteit was wel te behouden, maar er was nog geen manier waarop copy-paste intuïtief gebruikt kon worden. Nu het wel bestaat moet je als gebruiker maar toevallig weten dat je ergens dubbel op kan tappen wil je weten hoe je iets kan kopiëren en/of plakken. Dit zie je ook verkeerd gaan met de ‘undo’ functie op de iPhone. ‘Shake to undo’ moet je maar nét weten en soms gebeurt het zelfs zonder dat de gebruiker dit echt wilt. Ook al vind ik het op de iPhone heel goed en fijn werken, Apple verloor een stukje intuïtie in het gebruik van het iPhone OS, omdat de vraag uit de markt te groot was.

De simpele iconen op het homescherm en de enige knop op de voorkant van de iPhone zijn de twee grootste voorbeelden van de simpelheid die Apple wilt creëren. Er bestaat geen menu met folder hiërarchie. Er zijn alleen iconen met een duidelijk plaatje van bijvoorbeeld een telefoon. Wat denk je dat er gebeurt als je hierop klikt? Wat de knop op de voorkant van de iPhone (de homeknop) betreft: er is maar één manier om een app te sluiten, druk op de homeknop. Áls je extra functionaliteit van de homeknop wilt kán dat, zoals het tweemaal drukken op de homeknop. Maar géén van die functionaliteit is uniek. Alles is ook op een andere, intuïtieve, manier te bereiken. Dus je hoeft het niet perse te leren om die functionaliteit te gebruiken.

Het intuïtieve gebruik heeft Apple ook doorgevoerd in alle standaard mee-geleverde apps zoals Mail, Phone, Youtube, etc. De gehele user interface (UI) is zonder handleiding te gebruiken en bijna alles spreekt voor zich. Alles ziet er ook hetzelfde uit. Dezelfde soort knoppen onderaan voor verschillende onderdelen van een app. Kleuren en plaatsing van de knoppen zijn ook zo consequent als mogelijk. Hier en daar zie je ook de fouten bij Apple, zoals het niet altijd consequent neerzetten van de ‘ga terug’ of de ‘klaar’ knop in de UI.
 

Ontwikkelaars. Door het uitbrengen van de iPhone SDK waarmee ontwikkelaars iPhone apps kunnen maken wordt het hele bovenstaande verhaal doorgevoerd door vele van deze ontwikkelaars. Dat betekent niet dat ontwikkelaars beperkt worden door de simpelheid die Apple wilt doorvoeren. Het betekent alleen dat ontwikkelaars beter na moeten denken over waar en op welke manier ze nieuwe functionaliteit of interactie implementeren. Tweetie spant een kroontje in mijn optiek met zijn ‘herlaad’ knop:

“So I thought about it, and asked: what was “reload”… really? In the context of Twitter, it really meant “load newer”. And when you loaded newer tweets in your tweet stream, where did they go? At the top of your list. So I put the reload button at the top of the list. As you scrolled up, reading newer tweets, eventually you’d get to the top of the list and bam… there’s a reload button, it just slid into view exactly when you needed it. You tap it and it’s replaced by the newer tweets. It’s intuitive and doesn’t waste prime screen real estate (corners of the screen) until you actually need it.”

Zeuren maakt rotzooi. Als het complete bovenstaande verhaal zo overduidelijk door Apple wordt neergezet en als de best verkochte en populairste apps in de App Store dit zijn mede omdat ze de visie van Apple gevolgd hebben, waarom is de App Store dan ook zo gevuld met apps die hier compleet tegenin gaan, met rotzooi? Snelverdieners, misschien. Incapabel, wellicht. De grote en snelle vraag van meer functionaliteit, waarschijnlijk.

Als er bepaalde functies (hardware en/of software) niet goed werken, zeuren we dat ze niet werken. Als alle functies wél goed werken, zeuren we over welke functies het mist. Daarom staat er zoveel rotzooi in de App Store en jailbreaken we onze iPhones. Stel dat alles wat dan mist toegevoegd wordt, dán werkt alles opeens niet meer zo goed.

Thema’s zijn nooit volledig en mist altijd iconen of heeft kleuren en knoppen die niet hélemaal passen binnen het iPhone OS. LiveClock werkt maar voor een aantal thema’s en Winterboard ziet er uit alsof het een app is die werkt maar nog géén UI heeft. Sbsettings werkt niet intuïtief (ik heb drie uur moeten zoeken om erachter te komen dat er geen icoon bestaat van Sbsettings en je ‘gewoon’ over de statusbalk moet swipen) en opeens moet je vanalles ordenen op je iPhone, inclusief meerdere docks en bestanden. Je ziet en voelt het OS opeens. Het enige wat ik tot nu toe orden en wil ordenen op mijn iPhone zijn de plaats van mijn iconen. Begrijp me niet verkeerd: ik hou van Sbsettings en Winterboard, maar alles waarom een iPhone een iPhone is valt bij een jailbreak des te harder weg. En zo ook bij alle rotzooi van de snelverdieners en/of incapabele ontwikkelaars in de App Store.

Slot: Kwantiteit vs kwaliteit. Door de hoge kwantiteit in de App Store en in bijvoorbeeld Cydia worden de simpele basisregels van goede software vergeten. Precies waarom de iPhone en zijn OS zo simpel en goed werkt. Apple kiest voor kwaliteit, niet kwantiteit. Maar met alle kritiek, wat willen we nou als consumenten? We zijn een stel kinderen…

Natuurlijk brengt een jailbreak extra functionaliteit, is het leuk en maakt het je iPhone een stuk persoonlijker. Ik snap ook heel goed waarom veel mensen toch kiezen voor de jailbreak. Ik daar in tegen kies voor het gesloten systeem. Kies bewust voor geen flash en geen multitask op mijn iPhone (en straks op mijn iPad). Ik kies voor het niet zeuren, omdat het mij simpelweg juist daarom genot brengt in plaats van het missen van functies.

Een Groot Groetje,

Simba ♣

Permalink | Leave a comment  »

Eerste indruk. De iPad is een product tussen de iPhone en de Macbook in. Géén vervanging. Dat is duidelijk zo gemarketeerd door meneertje Jobs. Tegenwoordig kopen gewone consumenten een Macbook Pro als vervanging voor de desktop computer. Langzaam maar zeker doen we met de desktop computer en de laptop wat velen met de vaste telefoon en de mobiel hebben gedaan. Een van de twee gaat eruit. Grote kans dat de mobiele versie blijft. We vinden de iPhone ge-wel-dig, omdat dit apparaat zoveel kan. We hebben geen rekenmachine, iPod, point and shoot camera, PSP en mobiele telefoon meer nodig. We hebben alles in de iPhone. Consumenten willen dus juist steeds minder producten. Toch ziet Mr. Jobs een markt voor een derde klasse product: de iPad.

Waarvoor zou je deze iPad gaan gebruiken dan? De $499 tot $849 prijslabel is schokkend laag t.o.v. de geruchten, maar het blijft een hoop geld. Je kan er niet mee bellen, dus de iPhone heb je nog steeds nodig. Hierop kan je mailen, op het web surfen, foto's bekijken, games spelen, films en youtube bekijken, muziek luisteren en je hebt de Music én de App Store. Ook kan je er op navigeren, je notities, je agenda en je contacten bijhouden. Laat dit nou precies de functionaliteit van de iPad zijn!

Permalink | Leave a comment  »

Autisme is een pervasieve ontwikkelingsstoornis die zich kenmerkt door beperkingen in de sociale interactie, de communicatie en zich steeds herhalend gedrag. (*1) Personen die lijden aan autisme, zijn personen die niet tegen veranderingen van buitenaf kunnen. Ze zijn bang voor verandering, tenzij ze deze zelf aanbrengen. Sociaal en communicatief beperkt brengen ze weinig naar buiten, maar wat ze naar buiten brengen is vaak briljant. (*2)(*3)

Apple dus.

Nieuwe Werelden. Alle diensten en producten bemoeien zich tegenwoordig met elkaar. Twitter is een social network maar wordt steeds meer een business- en marketingnetwork. Een iPhone of een Blackberry is geen telefoon meer, maar een computer op zak. Google is geen zoekmachine meer. Dit zorgt voor meer concurrentie. Dacht je dat Microsoft dé concurrent van Apple is met hun levenslange vete? Niet meer. Google is nu de directe concurrent van Apple geworden. Hoewel ze aan het begin staan van deze concurrentie na een lange weg van samenwerking en het spel nog lief spelen zal dit wellicht niet lang meer duren. 

Transparantie. Het verschil met Google is dat Apple lijdt aan haar eigen autisme. Apple houdt alles onder eigen controle, is stil in communicatie en enkel als zij de verandering als pionier kunnen aanbrengen is het goed. Dit bracht Apple heel ver met de iPod, iPhone en andere producten, maar tijden veranderen. Google blijft innoveren vanuit zijn basisvisie en Google is bovenal transparant. Dit transparante ‘Googlegevoel’ overheerst bij producten als de zoekmachine, Gmail, Maps, Android, Wave, Chrome, en ChromeOS doordat ze elk product in beta en open source neerzetten en goede feedback geven. Ze laten continu weten waar ze mee bezig zijn en ze leggen zich bloot op de punten waar de consumenten en ontwikkelaars zich prettig bij voelen. Google lijdt niet aan de grootheidswaan waaraan de gigant Microsoft wel aan lijdt en Apple moet hieruit leren dit ook te vermijden.

Natuurlijk wil Google ook ‘gewoon’ geld verdienen, maar wat ze laten zien is iets anders. Innovatie om te innoveren, om verder te komen, producten beter te maken voor de consument. Dat interesseert de consument en de ontwikkelaar en is iets wat Apple altijd fantastisch heeft gedaan. Maar steeds meer en meer komen de meningen van consumenten en ontwikkelaars naar boven dat ze dat bij Apple niet meer zien. Kijkt Apple nog steeds naar de basisvisie en innoveren ze om een goed product om de markt te zetten voor de consument, of doen ze dat voor zich zelf? Om te verdienen. De gesloten strategie van Apple bracht ze groei en winst, maar door deze strategie lijdt Apple nu juist verlies.

Verlies en het omdraaien. Apple verliest op basis van service en imago. De consumenten veranderen en hebben die transparantie nodig. Zonder dat verlies je de status die je hebt opgebouwd. Nu Apple een van de grote spelers is kan ze het niet veroorloven de grootheidswaan te hebben die Microsoft dood laat bloeden. Consumenten en ontwikkelaars kijken naar Apple zoals Apple wil dat ze naar Apple kijken. Dat is een kracht die ze kunnen uitbuiten, maar ze zullen de strategie moeten aanpassen aan de nieuwe behoeftes van de consument en de veranderingen van de markt. 

Ik zeg niet dat Apple moet stoppen met de gevierde praatjes van meneertje Jobs en de geruchtenmachine. Dat ze niet meer exclusief mogen zijn, maar Apple zal een manier moeten vinden om te blijven innoveren, exclusief te zijn en de gemeenschap rond Apple te blijven voeden, op een transparante manier. Door bijvoorbeeld ontwikkelaars buiten spel te zetten bij het goedkeuringsproces van de App Store zetten ze uiteindelijk zichzelf buiten spel. Natuurlijk zullen consumenten de fantastische innovaties blijven kopen (iPad), maar de groei die Apple nu door heeft gemaakt in de afgelopen tijd zal stagneren. Cliché: “Als je stilstaat, ga je achteruit”.

Apple zal haar autisme moeten overwinnen, in ieder geval op meer dan één vlak! Hoe lastig dat ook is, want een medicijn voor een instinct bestaat er niet.

Groetje,

Simba ♣

*1 Bron: Http://nl.wikipedia.org/wiki/Autisme - verkorte definitie autisme
 *2 Bron: Verbasterde toevoeging van kenmerken van autisme geverifieerd door dokter en psychologe in opleiding Monique Chambon.
*3 Alinea 1 is in géén enkel opzicht, door erkende medici, een geautoriseerde beschrijving van autisme.

Permalink | Leave a comment  »

Permalink | Leave a comment  »

Permalink | Leave a comment  »

Permalink | Leave a comment  »

Permalink | Leave a comment  »

Permalink | Leave a comment  »

Permalink | Leave a comment  »

Permalink | Leave a comment  »

Permalink | Leave a comment  »

Permalink | Leave a comment  »

Permalink | Leave a comment  »

Permalink | Leave a comment  »

Permalink | Leave a comment  »

Permalink | Leave a comment  »

Permalink | Leave a comment  »

Permalink | Leave a comment  »

Permalink | Leave a comment  »

Permalink | Leave a comment  »

Permalink | Leave a comment  »

Permalink | Leave a comment  »

Permalink | Leave a comment  »

Stoere gek dat t is. Ondeugend jong en lief als de neten! Kroelen, eten en spelen is alles wat hij doet. Maar met borst naar voren en kop omhoog!

Tip: bekijk 'm ook in de vorige post: first batch. De 2e foto staat hij als jonkie puppig naast moeders..

Permalink | Leave a comment  »

Simba: Daniel de Boer, communicator & vurig rode idealist

08 november 1985

Muziek: Bekijk mijn Last.fm voor mijn tweede leven: muziek. & Nieuw ontdekt: Turin Bakes, Ane Brun, Elbow, Travis, Selah Sue, The Script, Lisa Hannigan, Angus and Julia Stone, CocoRosie, Marina & the Diamonds, The Bird & The Bee, Relient K, Laura Jansen, Ian Britt, Newton Faulkner

Boeken nét uit: De Aap in ons, F. de Waal & Nu aan het lezen: De zeven eigenschappen van succesvol leiderschap, S.R.Covey; International Dimensions of Organizational Behavior, N.J.Adler; het Plaatjesboek, L.Blokhuis; The Motorcycle Diaries, E. 'Che' Guevara.

Film als laatste gezien: The Troll Hunter - Verdict: Een Blair Witch achtige film. Vooral het begin is leuk, het wekt je interesse naar de trollen. Special Effects zijn over het algemeen erg mooi gemaakt, maar op een gegeven moment te openbarend. Op de helft van de film was mijn focus en spanning weg. Toch vond ik het over het algemeen een leuke, interessant geschoten film.

Eerder bekeken: Indespicable Me - Verdict: Zo te gek als Scott was, zo hilarisch is deze film! Blijkbaar val ik de laatste tijd op aardige films, want in het eerste kwartier lag ik al weer dubbel van het lachen. Natuurlijk is er ook de familie zoetigheid, maar de balans maakt dat helemaal niet storend. It's so fluffy!! en L.I.G.H.T. B.U.L.B. zitten al dagen in m'n hoofd.

Eerder bekeken: Scott Pilgrim vs. the World! - Verdict: Wow, wat een te gekke film in de meest letterlijke zin. Perfect in lijn met "a Hitchhikers Guide" en "Eternal Sunshine of the Spotless Mind"

Eerder bekeken: The Green Zone, Paul Greengrass - Verdict: Goede film. Sterk, erg sterk. Gaaf, de onconventionele, minder patriotische & vraagbare focus van nieuwe Amerikaanse films!

Reizen: Curaçao (2006), France (2009), Spain (2010), Argentina (2011 expected)

Interesses: Bovenstaande, Reizen, Schrijven, Creativiteit, Imagineering, Apple Inc, Filosofie, Internet, Vrouwen, Fotografie, Motoren, Gitaar spelen, Grenzen verleggen, Sport & Voetbal, Honden.

Permalink | Leave a comment  »

Dat ben ik. Of tenminste, dat moet ik voorstellen volgens een aantal van mijn vrienden: Simba.

Als Simba schrijf ik, deel ik mijn leven via mijn werk met vurig rode passie en vertel ik jou dat het allemaal wel wat simpeler kan. Dat wil niet zeggen dat het proces ook simpel is, maar de uitkomst áltijd. Ik werk in het vak van schrijven, het regisseren en produceren van video & film. Ik zet een marketing neer, imagineer, conceptueer en ben ambitieus als het gaat om de droom voor elkaar krijgen. Mijn sterkste punt? Een vuist maken. Kortom: ik communiceer.

Daarnaast deel ik mijn leven persoonlijk. Ik vind het heerlijk om anderen te laten zien wat mij interesseert en daarmee een lach, provocatie of emotie los te maken. Communiceren is voor mij een miljoensrichting-verkeer. Ik vind het heerlijk om anderen te laten zien wat mij doet ontwikkelen en waar dat dan in uitkomt. Een open boek, zo staat deze kleine blog.

The i of, het oog en de ik van.

Een Groot Groetje,

Simba

Permalink | Leave a comment  »